هر کس مي خواهد در مسير انساني قرار گيرد بايد به پنج اصل عنايت کافي داشته باشد. 1- گرسنگي 2- سکوت 3- بيداري 4- خلوت 5- ذکر. که فرموده‌اند:

صـمت و جـوع و سهـر و خلـوت و ذکر به دوام

                                          نـاتمـامان جـهان را کنـد ايـن پنـج تمـام

عزيز من! نبايد هميشه شکم خود را پر داشته باشي. يک وقتي در زمين کشاورزي ات هستي آنجا بايد به اندازة کافي غذا بخوري تا انرژي کار کردن داشته باشي. اما در دوران بيکاري چرا روزي چند وعده غذا مي خوري؟ غذا خوردن زياد، دل را تيره مي‌کند که «الهي آزمودم تا شکم دائر است دل بائر است» گرسنگي درون را بر مي انگيزاند. چه بسا از ملکوت عالم براي انسان غذا بياورند اما همين که ببينند شکم او پر است برگردند.

اصل ديگر به اندازة ضرورت حرف زدن است. نمي گويم اصلاً حرف نزني اما:

کـم گـوي و گـزيده گوي چون درّ            کـز انـدک تو جهـان شود پر

کم بگوييم و خوب بگوييم نه زياد و ناخوب.

اصل سوم، سهر است. سحر با حاء حطي، زمان قبل از اذان صبح را گويند اما سهر با هاء هوّز به معني بيداري است. بيداري در اينجا به معناي نخوابيدن در شب نيست که البته آن نيز لازم است: «وَمِنَ الّيْلِ فَتَهَجَّد به نافلةً لَکَ عَسى اَنْ يَبْعثکَ ربّکَ مقاماً محموداً(اسرا-۸۰) منظور از بيداري در اينجا هوشياري و غافل نبودن است. در محل کسب و کارت بيدار باش تا غفلت نکني و پشيمان نشوي.

چهارم، خلوت است و گوشه گيري و حسابرسي به اعمال. و اصل پنجم ذکر به دوام است. دائماً بايد ذاکر باشي ومنظور از ذکر اين نيست که فقط تسبيح به دست بگيري و يا الله يا الله بگويي، بلکه بايد تمامي اندام خود را با حق عجين سازي. حق بشنوي، حق بگويي، حق بروي. خلاصه اينکه در دارالتوحيد نظام عالم جز حق نبيني.

ازكتاب طهارت استاد صمدي آملي